هيچ می دانی

گاهی برای کودکی می نویسم که قرار است بعدها فرزندم باشد، شاید آن وقت سرگردانی زندگی مجال تراوش درونیاتم را بکاهد. این بخشی از یکی از آن‌هاست:

به شنیدن واژه‌ای دل خوش نکن کودکم ! واژه‌ها تنها در ذهن عده‌ی اندکی است که معنای حقیقی خود را دارند وگرنه اسباب گذران اوقاتند به شدت!

تو بزرگ‌تر می شوی و می‌فهمی دلخوش کنک‌ها همانقدر کوچکند که حتی تو روز تولدت نبودی!

هرگز از دیدن تمنایی هر‌چند گریزان و دزدکی به خیالی نپرداز!

 هرگز به روی آن‌چه روشن‌تر از حقیقت است چشم نبند، می دانم لجوجی به مادرت می‌مانی، این شباهت مرا به هدایتت استوارتر می‌سازد،چشمانت را باز کن! باز باز...

  
نویسنده : سخت‌گیر ; ساعت ۱٠:٠۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٠ بهمن ۱۳۸٥
تگ ها :