من, آنچه فکر می‌کنم که می‌فهمم - یک

می‌شناسم کسانی را که برای رسیدن به خواسته‌هاشان، از هر چیزی عبور می‌کنند، مستقل از تعلق آن چیز به خود، دیده‌ام از نزدیک آن‌هایی را که به واسطه محق دانستن خود برای رفع نیازشان، از له کردن دیگران گرفته تا مرگ تدریجی انگیزه احترام به غیر را فدا کرده‌اند، دانسته.

 این رویکرد هنگامی که با خواسته مشترک جمعی روبه‌روایم و امکانات محدود، از نظر من کمی نادیده گرفتن سایرین را شاید توجیه کند، اما تعرض به حقوق دیگران و به نوعی نیاز خود را صرفاً با داشته دیگران رفع کردن، انگار بیماری مسری است که به شدت همه گیر هم شده است.  خنده دار این‌ست که این نیاز اگر عاطفی باشد واویلای مضحکی به‌راه می‌افتد. بارها در این چند وقت دیده و شنیده‌ام که مثلاً شخصی فقط به دنبال به چنگ آوردن محبت جنس مخالفی باشد که در رابطه  عاطفی‌ با دوست اوست...  نگاه به داشته دیگری و اینکه فقط آنچه دیگری دارد کانون توجه من باشد و برای رسیدن به آن باید خود را متلاشی کنم، البته مایه‌های حسادت هم دارد ... متاسفانه مایلم عنوان کنم که حس حسادت یا در خانم‌ها  نسبت به آقایان بیشتر است یا  دست کم در خانم‌ها بروز تابلویی دارد...

از منظر دیگر، سو استفاده از دیگران برای رسیدن به خواسته‌ خود، گونه ای که خواسته تو را وادار می‌کند هزار طرح و نقشه برای بهره‌ کندن- من در آوردی- از طرف مقابل اجرا کنی... هم امر شایعی است.

با یک نگاه ساده به زندگی و اطرافیان مصادیق زیادی از آنچه سعی کردم در بالا بیان کنم، می‌توان یافت، البته امیدوارم آنچه مد نظرم بود  با آنچه - با ابزار ناقص بیانم- نوشته شد، تطبیق داشته باشد.

پی دات اس: شرمنده‌ام که به تشویق دوستانی  بعد از این گاهی این‌گونه نوشته‌های سررسیدیم را با کمی ویرایش اینجا خواهید دید.

پی دات اس1:

مواد لازم برای روانی شدن: 

ساعت کوکی

ساعت کوکی

ساعت کوکی!

 پی دات اس2: زردی دور لب ناشی از آب هویج و ماکارونی نوستولمو قلقلک می‌ده.

 

  
نویسنده : سخت‌گیر ; ساعت ۱۱:٢٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٩ فروردین ۱۳۸٧
تگ ها :